Wojna przeciwpodwodna

Po wojnie

Od wprowadzenia okrętów podwodnych zdolnych aż do przenoszenia balistycznych pocisków rakietowych marynarki różnych krajów wkładają psiakość i raczej wysiłku w redukcja zagrożenia spośród ich strony. Główną platformą przenoszącą uzbrojenie przeciwpodwodną stał się helikopter.

Na niektórych obszarach oceanu, dokąd spód tworzy naturalne bariery, długie rzędy boi sonarowych stawianych spośród okrętów nawodnych owo znaczy samolotów umożliwiają długotrwałe monitorowanie wód. szyk taki zastosowano w strefie GIUK.

Siły przeciwpodwodne są wyposażone w coraz spośród większym natężeniem zaawansowane torpedy, bomby i inne ładunki głębinowe oraz sonary holowane (co miało zniżyć zadanie szumów własnych) o dużym zasięgu. Helikoptery mogą pilotować w określonej odległości od momentu okrętu i rozgłaszać dane spośród boi aż do centrum Informacji Bojowej. Mogą także oprócz tego boi sonarowych zrzucać torpedy samonaprowadzające się spośród pozycji oddalonej o psiakość i raczej mil morskich od momentu okrętu, który prowadził monitorowanie i analizę danych o okręcie podwodnym. Zanurzone okręty podwodne są zasadniczo ślepe na akcje podejmowane przez samoloty patrolowe, aż do momentu jak te użyją aktywnego sonaru owo znaczy odpalą jakąś broń, natomiast prędkość samolotu umożliwia szybkie przeszukanie podejrzanego obszaru.

Po drugiej wojnie światowej włączono aż do służby psiakość i raczej myśliwskich okrętów podwodnych, których zadaniem jest usuwanie innych (szczególnie balistycznych) okrętów podwodnych. początkowo w nowej roli sprawdzały się wielce ciche okręty dieslowsko-elektryczne, toż coraz częściej uprzedni one zastępowane okrętami o napędzie nuklearnym. Na rozwój sił myśliwskich znamiennie wpłynął pojedynek pomiędzy HMS "Venturer" zaś U864.

Ważny udział w wykrywaniu okrętów podwodnych ma MAD (ang. Magnetic Anomaly Detector – detektor anomalii magnetycznych), będący urządzeniem pasywnym. Po raz zaczynający się zastosowany na szerszą skalę w czasie II wojny światowej, używa ziemskiej magnetosfery w charakterze wielkości bazowej, wykrywając anomalie powodowane przez duże metalowe obiekty, takie jak okręty podwodne. Nowoczesne detektory MAD znajdują się zazwyczaj na długich wysięgnikach (bomach) w wypadku samolotów czy opływowych osłonach na długim kablu – w wypadku helikopterów. Utrzymywanie sensorów na osobności od momentu silników i awioniki pojazdu latającego pomaga w wyeliminowaniu interferencji.

Zaczęto w pewnym momencie stosować urządzenia wykrywające utensylia elektroniczny niezbędny w takich działaniach okrętów podwodnych, jak trwały nasłuch radarowy, owo znaczy transfer odpowiedzi na zasób wiedzy radiowe spośród bazy. wspólnie ze wzrostem wrażliwości urządzeń detekcyjnych stawało się owo coraz większym zagrożeniem dla sił podwodnych. Dowódcy okrętów podwodnych prędko wszak nauczyli się, że nie należy zdradzać swojej pozycji transmisjami elektronicznymi, zaś bazy mogą kontaktować się spośród jednostkami w rejsie spośród wykorzystaniem sygnałów o wielce niskiej częstotliwości ELF, które docierają aż do głębin oceanicznych bez względu na pozycji okrętu.