I wojna światowa
Podczas I wojny światowej okręty podwodne stały się nowym zagrożeniem. początkowo ich użycie było ograniczone aż do względnie spokojnych i bezpiecznych akwenów, oraz ówczesne okręty ZOP ówczesny małe i szybkie, oraz zwalczały okręty podwodne wobec pomocy wydział i wysoce w oparciu o szczęście. Bazowano w takim razie przeważnie na założeniu, że okręty podwodne nader w szeregu przypadków znajdowały się na powierzchni, np. w celu ładowania akumulatorów lub zmiany rejonu patrolowania. Pierwszą próbą ochrony okrętów była sieć zaporowa zamontowana spośród boków pancerników jako zabezpieczenie przed torpedami. Sieci zagrodowe ówczesny także stawiane na długości wniknąć aż do portów i baz morskich, w taki rodzaj aby uniemożliwić wrogim okrętom podwodnym wejście aż w środku lub oddanie strzału torpedowego spośród większej odległości. aż do wykrywania niemieckich okrętów zaczęto stosować podwodne mikrofony zwane hydrofonami, oraz pierwszym okrętem zlokalizowanym wobec użyciu tego urządzenia był język niemiecki UC-3 zatopiony 23 kwietnia 1916, który stał się także pierwszą ofiarą bomb głębinowych. najpierw 1917 Royal Navy opracowała pętlę indukcyjną[1], zbudowaną spośród długich położonych na dnie morskim kabli elektrycznych, za pomocą którym jest dozwolone było wykrywać zmianę pola magnetycznego spowodowaną przepływającymi ponad nimi wrogimi okrętami. Royal Navy używała pętli w połączeniu spośród minami detonowanymi ze stacji nabrzeżnych w chwili, gdy wskazówka galwanometru poruszyła się wskazując na towarzystwo stalowego kadłuba wrogiego okrętu. Zespoły pętli indukcyjnych używanych pospołu spośród minami ówczesny określane mianem pętli strażniczych. aż do patrolowania morza używane ówczesny także wodnosamoloty i sterowce, oraz pierwszym pilot, który zatopił korab podwodny wroga był Fregatten-Leutnant Walter Zelezny, który 15 września 1916 używając należącej aż do lotnictwa marynarki Austro-Węgier łodzi latającej T1 Lohner o numerze bocznym L135 zatopił francuski korab Foucault Q-70 dowodzony przez kapitana LV Léona Henri Dévina. przy skraj wojny pojawił się sonar, tymczasem prace nad przed zarzucono[2]. Najskuteczniejszym sposobem przeciwdziałania okrętom podwodnym okazało się grupowanie statków w konwoje.